طاقت ندارم...

طاقت روضه رفتن ندارم...

خدایا چقدر دلم سیاه شده

به کوچکترین حرفی از روضه احساس می کنم دلم مثل تشنه ای که مدتهاست پیاده رفته و دیگه کشش نداره میخواد بیافته ....

نه تاب داد زدن و های های گریه کردن دارم نه ساکت موندن

حال بدیه...

آخ بخدا طاقت ندارم....

تو فقط...

چون تو میخوای صبر میکنم...

راضیم...

خودت کمکم کن کم نیارم... ناله نکنم... راضی باشم هر لحظه...

امتحانای سخت تر...

به نام خدای مهربونم...

یه امتحان خیلی سخت تر داریم پس میدیم

هم من هم همسرم

حالم خوب نیست، نه جسم نه روح

فکر نمی کردم سریع بعد ازون امتحان، یه امتحان دیگه بیاد سراغم

خدایا اگه حالم خوب نیست و دلم گرفته ناشکری نیست دارم سعی میکنم خودمو جا بندازم تو این امتحان

دعام کنین دوستای خوبم

هیچی

یه مدته عین کسی که عشقش تنهاش گذاشته همش دوست داره راجع بهش با دیگرون حرف بزنه ولی از واکنشا می ترسه دوست دارم ازت با همه حرف بزنم حتی بابات ولی از واکنشا می ترسم...

تراخدا هیچی نگین بهم

پ ن: چقد بده یه مطلب رمزی که می نویسی آمار نظراتت میره بالا و مطلب بدون رمز یهو به شدت سقوط میکنه، جالبه همون مطلب رمزی هم اکثرا فقط رمزو میگیرن و بعدش دیگه هیچی نمیگن!!! این یعنی توهین به نویسنده! آدم احساس تخلیه اطلاعاتی بهش دست میده:|

ذبح عظیم

هرچی می نویسم از درسهاییه که با خوندن وبلاگ های دوستام گرفتم و برای خودم تکرارش می کنم تا آویزه ی گوشم شه...

راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست...

انگار راه بیدار کردن تو این دین زیبا فدا شدنه... فدا شدن مظلوم برای بیدار شدن دنیا...

الان که کمتر از دو هفته دیگه به آغاز ماه عشقه بازم این دین مرد میدون طلب کرد که عده ای را بیدار کنه...

خانواده ی شهدای منا به خودتون ببالین که عزیزتون فدای بیدار کردن دنیا شد و آماده کردن منتظرا... عین صحرای کربلا که گرچه جون بهترین مخلوقات به دست پست ترین مخلوقات گرفته شد ولی روشنگری ها تازه شروع شد...

الانم باز انسانیت یه تکون بزرگ خورده... اینا همه دسیسه است که ما میدون را خالی کنیم ولی زهی خیال باطل که اگه ما از دادن جون می ترسیدیم الان گوشه گوشه ی کشور ما دست فلان گروهک و بهمان فرقه بود!!!

اگه ترس تو کار ما بود الان رهبر شجاع و دلسوزم به زیبایی حجت را تمام نمی کرد...

الان که شقی ترین مخلوقات به سادگی جون هم کیشان ما که مهمان خدا بودند را گرفتند با اینکارشون تیشه ی محکمی به ریشه ی خودشون زدند چراکه ظهور را نزدیک کردند...

نکنه حالا که اونا با عمل نحسشون ظهورو نزدیک می کنن من بچه شیعه هنوز تو خواب باشم و آفتاب بزنه...

نکنه فقط بگم اللهم عجل لولیک الفرج و خدا لعنتشون کنه ولی عملم بوی شیطون و خواسته ی نفس بده...

نکنه تو این اوضاع بجای اینکه بشی یار امامت ؛بشی بار دل امامت...

نکنه اگه نامه ی عملم  که بررسی شد ظهور عقب بیافته...

نکنه نتونی نفستو قربانی ظهور کنی...

نکنه درد باشی نه دوا...

دست من و دامان تو...

این روزها که مدام دل نگرانم که این آل یهود توطئه ای دیگر در سربپروراند و به جان مسلمانان بیافتد بیشتر حال و هوای آن زنان و کودکانی و مادران و پدرانی را درک میکنم که هر لحظه در 8 سال دل نگران عزیزشان بودند...

به این فکر میکنم که خانواده ای چند روز از رمی جمرات گذشته و هنوز خبری از پدرشان ندارند گوشه ای از حال اهل حرم که میر و علمدارشان نیامد را درک می کنیم( که شما که غریبه نیستید درک نمی کنیم فقط کمی حس میکنیم)

چقدر سخت است بعد از چند روز بی خبری بشنوی که باید تنها به خانه برگردی...

خدا لعنت کنه آل سعود را و انشالله انشالله به زودی زود به سزای عملش برسونه... چقدر این قوم بدبختن... مثال عینی خسر الدنیا و الاخرة هستند... عین حیوانی که افسار به گردن داره به دنبال اجرای خواسته های اربابشه... رحمت به حیوان که گاهی رم میکنه!!!

این چند روز که همش شبکه ی خبر رو نگاه میکنم و این در منا چه گذشت را می بینم و دلم به درد میاد از خودم می پرسم که وقتی آقامون جون دادن و زخمی شدن بیش از 4000 مسلمون مظلوم را میدیدن چه حالی میشدن؟ وقتی زیر دست و پا موندن امت پیغمبر را میدیدن یاد کربلا هم افتادن؟ :((

خواهرم ساکن اصفهانه و من یزد؛ گاهی میشد 2 ماه نمی دیدمش ولی الان که مکه است فکر می کنم چندساله ندیدمش و به شدت نگرانم... خدا چند روز باقیمونده را به خیر کنه...

کلا از وقتی از بیمارستان مرخص شدم روزهای خاکستری پررنگی را می گذرونم... خیلی اعصابم ضعیفه و همش میخوام تنها باشم؛ انقدر خوشحال میشم وقتی میفهمم چندساعت همسرم نیست!!!نه که ناشکری کنم و مدام به ماجراهایی که برام گذشت فکر کنما؛ نه اصلا هربار یادش افتادم به وجه مثبتش نگاه کردم و شکر کردم؛ ولی وقتی بدخلقی هامو می بینم و بهانه هامو برام سوال میشه؛ واقعا به عمرم این شکلی نبودم!!! چند نوع فشار رومه که نمی تونم براش کاری کنم و حرفی بزنم؛ 2 روز خوبم و خودمو کنترل میکنم و روز سوم باز بهانه جو!!!

یه سوال از خواننده های خوبم؛ خواهش می کنم صادقانه جواب بدین؛ آیا من مصداق این نقدی که لینکش را در پایین میارم هستم؟ اگه هستم بهم راهکار بدین؛ خواهش میکنم همه جواب بدین حتی به اسم ناشناس و اسمی غیر اسم خودتون؛ ممنونم از همه

کم گوی و گزیده گوی"کلیک"